Yaratık Olmak
Size bugün farklı bir konudan söz edeceğim. Gerçekten, çok merak ettiğim ve hep cevap aramak istediğim. İnsanın, en ilkel güdülerinin birinden…
Kendim olarak şunu diyebilirim ki, bazen gerçekten anormal düşüncelerim olmuştur. Ne bileyim, aynaya baktığımda ‘bu nasıl da bir düşünce’ der gibi. Bunu aşırı şiddet diye görebilirsiniz. Ama ben pek öyle görmüyorum. Aslında size anlatmak isteyeceğim konu, ”güven” konusunda insanların nasıl değiştiği. Nasıl, farklı şeyler düşündüğü. Ve korkularını insanlara bir fikirmiş, bir nasihatmış gibi sunmaları. Kız arkadaşımın bir arkadaşı benim için, ”insanlar melek gibi görünse de, şeytan olabilirler” demiş.
Enteresan mı ?
Komik mi ?
İronik ?
Belki biraz fantastik.
Kabul edilebilir.. Evet, hepsini kabul ediyorum. Beni yaratık görüyor. İnsan, güler yüzlü olabilir; ama içinde ne gezdiğini kimse bilemez, demek istiyor. Bir insanı anlamak kadar zor bir şey yoktur. Karşınızda oturan insanın, size bir şeyler anlatırken içinizden ”Sahi mi ? Bence, sen bu olamazsın” gibi konuştuğunuzu hisseder gibiyim. Ya da tam bir şey diyeceğiniz zaman, susmanız. Bir kişiye yardım ettiği anısını anlatırken, ”Hadi oradan, onu öldürdün. Ona gerçekten ne yaptın ?” gibi baktığınızı tahmin eder gibiyim. Ya da bir arkadaşınızın, birisine sınırsız güven duyduğunda şaşırıp yanına gitmeniz. ”Sen gerçekten ona güveniyor musun ? Hadi canım! ”
Güvensizlik, insanları yaratık gibi gösterir. Düşünceler, dış dünyada imgelerle size yaratık gibi görünür. Sizi başkalaştırır. Paranoyak olmanız içten bile değil. Bence, komik olan da budur.
”Oo bu adam da dolmuş” diyeceksiniz. Aslında, pek fazla dolduğum söylenemez. Ben yaratık olsam da, en azından bunun farkında olurum =) Ya da Hollywood’da o kadar bu konuda film çekilirken ( bknz. Hulk ) ben de bu konuda yıldızlaşmaya giderdim. Güzel fikir.
İlkel düşmanlar… İçimizde gezen, kan emici böcekler. Korkunç bir şey..
Hadi şimdi dışarı çıkıp, bir kaç kişi döviyim. Kanlarıyla ismimi yazıyim. Geceleri de, kanatlarımın çıkmasını bekleyip, başkalarının kanını emiyim. Hiç zor olmaz. Çünkü, insanız. Güvensizlik gözlüğüyle bakıldığında, melek yüzlü şeytanlarız…






crazy_costa | 21 Haz 2008 16:41 | Cevap Ver
annemin ve babamın bana küçüklükten beri öğütlediği tek şey şuydu; “bizden başka kimse güvenme.” bense -onların diğer tüm öğütlerini hep tutmuş biri olarak- bir tek buna itimat etmedim. hep güvendim:) sınırsız güvendim:) ama dönüp baktığımda ne güvendiğim kişilerin doğru olduğunu görüyorum ne de bana güvenen kişilerin güvenini haketmişim:) şimdi başka insanların gözüyle kendimi incelediğimde “aa evet, insanlara güven olmaz” diyorum. tıpkı benim gibiler; “melek yüzlü şeytan.” (sen öyle yazmışsın diye ben de bu tabiri kullandım eheheh) kendi bakış açımdan diğer insanları incelediğimde ise şunu diyorum; “insanlar güzel ‘yaratıklardır.’” hep yanlış tercihler yapmış biri olarak diyebilirim ki; “siz gene de insanlara güvenin -ama içinizde hep bir kuşku olsun.”
yoruldum lem
Morto | 22 Haz 2008 23:57 | Cevap Ver
Güvensizlik hakikaten farklı bi yaratık gibi gördürüyor insanları, bunun yanında tersi durum da sözkonusu tabi..
=)
hani derler ya ‘güvenmeyi de öğrenmek lazım’. çoktan aştığım bi durum gerçi, uzatmanın alemi yok, bnm bitanem anladı beni, yaratığımın ellerine, düşüncelerine sağlık
fakeangel | 26 Haz 2008 00:26 | Cevap Ver
hah (: kiz arkadasinizin bir arkadasi..
o nerden anlayivermis ki sizin melek gibi gozukup de seytan oldugunuzu?
muneccim boku mu yemis acaba ?
zizastorm | 27 Haz 2008 14:59 | Cevap Ver
Bunun için bir de, ‘Ön yargılarla’ ilgili bir yazı yazacağım =)