sonra korkuya bürünüyor o yürek,
usul usul…

haydi artık
ne olacaksa olsun yar!..

ne gel demen belli,
ne git demen aşikar…

Kaynak

Work and travel (WAT) ile ABD ye gittim geçen yaz (2008)..
Programa bu sene katılacak arkadaşlara WAT ın perde arkasını anlatmak,
gideceklere çizilen pembe tabloların içindeki diğer renkleri göstermek istiyorum..

Ben Advis ile gittim ki en iyi ve en pahalı şirketlerden biri (!)..
Dünya üzerinde kaç şirket vardır ki seçtiği slogan kendisiyle taban tabana zıt olur?
Güler yüz, İlgi, Güven.. Advisin sloganı..
%100 emin olun 3 ü de yok.. Anlatayım sevgili okur..

Öncelikle WAT ile ABD ye gitmek Amerikanın amelesi olmayı kabul etmektir..
Amerika düşmanı ya da Amerika sempatizanı değilim..
Amerikaya gidin, ama WAT ile, hele hele Advis ile değil..
Biz ülkemizde üniversite öğrencisiyiz yani Türkiye’nin geleceğiyiz..Ama amerika nın amelesi..
Dönelim Advise..Belirteyim bu Advis genellemesini kendi üzerimden yapmıyorum..Advisle aynı yere giden 5 kişiydik..
1 sınıf arkadaşımda Advisle başka yere gitti..Ayrıca facebook taki
Advis (WAT) Mağdurları Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği isimli grubu inceleyiniz lütfen

Başıma türlü kötülükler geldi..
Pasaportum kayboldu.. İşim başlamadı.. Kaçak çalışmak durumunda kaldım.. İş yerinde sorunlarım çıktı, zenci mahallesinde kalıyorduk,
gece yürümenin tehlikeli olduğu çöl ortasına kurulmuş bir yerleşim yeriydi vs..

İstediğiniz işi seçebiliyorsunuz, yalan
Vize tarihini siz belirliyorsunuz, yalan
Vize alamayana anında para iade, yalan
7/24 destek hattı, koca bir yalan
Kalacağınız yerle ilgili bilgiler, yalan
Hatta bana yapacağımı söyledikleri iş bile YALAN dı..

Garip değil mi?
Lider bir firma olarak gösterilen şirketin türlü yalanlarla öğrencileri dolandırması?

Gelelim yalanların açıklamalarına..

Six Flags eğlence parkında çalıştım.. Ben seçmedim.. Beyza adındaki iş ayarlamakla yükümlü kadın bana buraya
gideceğimi söyledi yani ben oraya atandım( sürüldüm mü demeliyim? )..Daha önce seçtiğim işlerin ne olduğunu sorduğumda
reddedildikleri cevabını aldım..Peki..

Vize tarihi belirledim..Telefon geldi ve şu tarihte vize görüşmesinde ol dendi..O tarih benim istediğim
tarihten baya bi alakasızdı..Bana bu tarihlerin uygun olmadığını söylesemde mecburdum, yeniden tarih almaya kalkmak
zaman açısından tehlikeliydi..

Vize alamayan arkadaş ise parasını hala bekliyor(Bkz.Facebook)..

Orda gerçekten size en çok lazım olan şey 7/24 destek hattı..
Dünyanın öbür ucundasınız ve başınıza her an her şey gelebilir..Bu şey akşam 7 yi 1 geçe gelse bile çok geç..
7/24 destek hattı diye bir şey yok
Evet evet yanlış okumuyorsunuz.. Mesai saatleri dışında çalışmayan bir 7/24 destek hattından bahsediyoruz..
Şaka gibi değil mi? Ama maalesef Advisin gerçekleri..

Kalacağınız yer.. 3 ay hayatınızı sürdürüceksiniz.. Son derece önemli.. Evinizde şu var bu var, şu imkanlar bu olanaklar var,
işeyerinize şu kadar yakın bukadar bisiklet mesafesinde, 2. iş bulursunuz yaparsınız edersinizlere inanmayın..
Bizim evimiz çölün ortasında iş yerine 10 dk taksi, 20 dk bisiklet, 40 dk yürüme mesafesindeydi.. Evimizde koltuk dahi yoktu
biz gittiğimizde..Biz dönerkende zaten bitek koltuk ve yatak vardı..

Ride operatordü çalışacağım yerdeki pozisyon.. Bana game operatör verdiler..
Çarşıdan aldım ride, eve geldim game.. Arasında dağlar kadar fark var, ikiside çok çok farklı işler..

Şimdi gelelim Beyza isimli kadınla telefondaki konuşmalarıma ve Advisin sloganının gerçekliğine..
Özetle;
-Beyza hanım iş verilmedi
-Biraz daha bekle
-2 hafta oldu
-Biz parkla konuşuruz (parkla bir irtibata geçilmedi)
***
-Beyza iş bana denen tarihten 20 gün erken bitiyomuş
-Evet biliyorum
-Neden söylemedin??
-Bunu öğrenmen lazımdı.. Herşeyi biz mi söylücez,araştırsaydın (! ! !)
-Ben ne yaparım okadar süre aç?
-2. iş bul
-Beni yolladığınız yer çöl ikinci iş yok..(buraya dikkat) 20 günde açlıktan ölmem diyemi söylemediniz??
-EVET..

Yalan değil, gerçek..Garip ama gerçek..Ciddi ciddi, açlıktan ölmem diye işin erken bittiğini söylememiş..
***
-Arzu hanım ben pasaportumu kaybettim napıcam?
-Kapa ben seni hemen arıcam(saatler sonra) Hakancım bizim yapabilceğimiz bişey yok sen menejerinle görüş(! !)
***
-Beyza evde hiçte sizin dediğiniz gibi mikrodalga fırınlar koltuklar vs yok..Evde hiç bişey yok (??)
-Hadi ya,biz menejerlerin yolladıkları resimlere göre size söylüyoruz,birşey yapamayız..
***
-Beyza param bitti iş hala başlamadı..
-Paranı ona göre götürseydin basit bi matematik hesabı bu (salak olduğumu söylemeye çalıştı)
-Senle muhattap olmak istemiyorum beyza, bana arzuyu ver
-Şuan meşgul
(Ne zaman arasanız meşguldürler)
***
-Beyza beni sen ride operatör olarak gönderdin ama ben burda game operatörüm
-Araştırsaydın
-Araştırdım.. Gir parkın sitesine bak ride operatör ne yapıyo ben ne yapıyorum..
-Şuan bi’şey yapamayız

Özetin özeti,
Güleryüz onlar için parayı alana kadar çok geçerli telefonda espiriler yönlendirmeler vs..
İlgi onlar için parayı alana kadar geçerli, her gün ararlar, bilgiler verirler,pembe tablolar çizdirirler vs..
Güven onlar için geçerli değil..

Köprüyü geçene kadar dayısınız..Sonra şeytan görsün yüzünüzü..
Telefonlarınıza çıkılmaz,mailler cevaplanmaz,destek sağlanmaz vs..

Advis ile WAT a katılıcak olan arkadaşlar, imzaladığınız sözleşme bütün haklarınızı elinizden alan,ölseniz dahi advis i bağlamayan bir sözleşmedir..
İmzalamadan önce bin defa düşünün !

Başka şirket?
Emin olun çoğu bunlar gibi(isim vermicem ama az parayla çok daha kaliteli hizmet veren,yapabilceği şeyi söyleyen,hatta sizin başınıza gelicek şeyleri önceden söyleyen, yani size pembe tablo çizdirmeyen 1-2 şirket var)..Birbirlerinden pek farkları yok. Muhakkak önceden giden bir arkadaşınızı bulun
ve ondan detaylı bilgi alın..

Ve okulunuzdaki şirket standlarına, şirket kataloglarına inanmayın..Standlardaki elemanların primle çalıştığını, kataloglarda yazan x.xxx$ kazandımda döndüm yazılarına inanmayın..

İlla gidiceksiniz, lütfen dönünce bu yazıyı bulun ve tecrübenizi anlatın..Size şimdiden geçmiş olsun..
İlgili Bilgiler
Advis WAT mağduru Hakan Eren..

Geçenlerde yolda beni gördüm.O kadar kötü olmuş ki…Eski ben kalmamış..Hayata umutla bakan,hayatı seven,hayatı hakkıyla yaşayan ben bitmiş artık..İlk başta beni bile tanımadı ben.Kuşkucu gözlerle baktı.Gülümsedim,şaşırdı..Yanına gittim…

-Nasılsın?

(Cevap yok)

-Uzun zamandır görünmüyordun..Nerelerdeydin?

(Kendi benliğini kaybetmiş,şaşkın,kuşkucu,korkak gözlerle baktı)

-Uzun zamandır görüşemiyoruz,biraz oturalım mı bir yerlerde?

(Konuşmadan gözleriyle evet dedi)

(Sahilde ufak bir çay bahçesine götürdüm beni,yol boyunca konuşmadı sadece yerlerdeki taşlara baktı..)

-Şöyle oturalım..

(Bahçenin en uzak köşesini seçtim,gerçi kimse yoktu benden başka..2 çay söyledim,biri şekersiz,biliyorum ben şeker kullanmazdı..)

-Seni gördüğüme çok sevindim,e e neler yaptın bunca zaman?

(Ben şöyle beni bir süzdü ve iyot kokan,martıların birbirleriyle aşıkların attığı ekmekleri kapıştığı denizin ufkuna doğru baktı..Gözünde bir damla yaş..)

-Neden susuyorsun? Ne oldu sana? Banada mı anlatmıyacaksın?

(Elleri titriyordu,bir sigara yaktı..Eskiden olduğu gibi tutmadı bana da)

-Bir tane de bana verirmisin?

(Sigaram vardı sadece ortam yapmaya çalışıyordum.Sadece paketi önüme doğru sürdü bana bakmadan.)

-Sağol..

(Sigarayı içine önceden hiç çekmediği gibi çekiyordu..Elleri titriyordu..Saçları karma karışık sakalıyla dans ediyordu..)

-Neden böyle yapıyorsun? Ben senin en iyi dostun değilmiydim? Nerelere kayboldun? Neden bana haber vermedin?

(Elinde sigara hafif hafif sallanmaya başladı.Gözünden akan damlanın yarattığı iz kurumuştu ama hala fark edilebiliyordu.Derin bir nefes aldı..)

-Açmısın? Ben kahvaltı yapamadım daha.(çaycıya seslenerek) Ustaa bize 2 simit!

(Döndü ve ben istemiyorum dedi yine gözleriyle)

-Usta simitler bir oldu!!

(Çaylar geldi..Simitte..)

-Buranın çayı çok güzel..Her sabah burada biraz otururum.Sahil en güzel buradan görülür..

(Çayını aldı ve bir yudum çekti,yerine koydu..)

-Hayat isteğin gibi gitmiyor galiba..

(Ben bana doğru döndü ağzını açtı..Derin bir nefes alarak masaya doğru başını eğdi.)

-Sen çok değişmişsin..Eskiden böyle değildin sen.Başına ne geldi? Seni bu hala ne getirdi?

(Ses tonumu yükseltmiş kızmaya başlamıştım fakat sanki kendi kendime konuşuyordum.)

-Susucak mısın?

(Ne yapsam işe yaramıyordu)

-Sen..

(Elini bana doğru kaldırdı ve eliyle lütfen devam etme dedi..Ayağa kalktı..Cebini karıştırdı masaya bir kaç milyon para bıraktı ve bana bakmadan döndü arkasını, bahçeden çıktı ve sahil boyunca yürümeye başladı.Ayağa kalktım peşinden gittim ama bahçe çıkışında durdum.Sallana sallana yürüyordu, ellerini yüzüne sürüyordu..Ağlıyordu..Ağlıyordum..Gözden kaybolana kadar arkasından baktım ve kısık bir sesle)

-Güle güle dostum..

(Dedim).

GRS

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan
Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam…
Ben seninle bir gün Veyselkarani’de haşlama yeme ihtimalini sevdim.
İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında
Ankara’da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman
özlemeye başladım herkesi…
Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra..
Bizim Kemalettin Tuğcu’larımız vardı…
Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı…
Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan kahverengi sıralarda,
solculuk oynamaya başladık..
Ben doktor oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla…
Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara ve
Türk Dil Kurumu’na inat bir Türkçeyle…
Ağbilerimizden öğrendik, S harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi..
Ankara’ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.
Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri.
Oysa Ankara’da hiç sevişmedim ben.
Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim..
Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak..
Ankara’ya usul usul kurşun yağıyordu..
Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri.
Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim
Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım
Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece
Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde, ama sen yoktun
Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni teneffüs saatlerinde
Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu
Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi’ne gelebilme ihtimalini seviyordum.

Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim!

Üzerinize afiyet böbreklerimi üşütmüşüm efem. Böbrek sancısı çekenler bilir, rezalettir. Hemen kalktım hastahaneye gittim, ki zaten Ege Üniversitesi Hastahanesi yurdumun hemen önünde. Günlerden pazar olması şansızlığımın ilk noktasıydı. Poliklinikler açık değildi ve acil servis tahmin edebileceğiniz gibi dopdoluydu.

Hasta kabul kısmında girişimi yapmadılar, sağolsunlar. Ben öğrenciymişim, beni alırlarmış diğer hastaların tedavisi bitince. E ben öleyim mi o arada öğrenciyim diye?! Zaten sancıdan duramıyorum, zorla adımı bir köşeye yazdırdım ve beni anons etmelerini bekledim.

Beklerken de bir sürü insanı gözlüyorsun zaten. Çoğunun durumuna fena halde üzüldüm. Ayrıca, şansa bakın ki hasta yakınlarının cenazelerini aldığı yer ile acil servis yan yana. Bu yüzden ben beklerken (Tam 3 saat 36 dk bekledim) bir sürü cenaze çıktı, ağlayan hasta yakınları mı dersiniz, şok geçirenler mi dersiniz. Gerçekten çok üzücü bir tabloydu.

Tabii insanları gözle gözle nereye kadar? Bu arada ben de ağrıdan ölüyorum tabii. Ve acı gerçek olarak farkettiğim şey de şu ki; benden sonra gelenler bile alındılar ürolojiye. Tek tek anons yapılıyor, millet tedavi oluyor filan. Ne güzel… de… ben n’olacağım? Bir kaç kere hasta kabul masasına tekrar gittim, boş yer yok seni nasıl alalım diyip başlarından savdılar. E o kadar hasta nerede tedavi oluyor? Artı, yataklı hasta değilim ki. En fazla 5 dk muayene edip, ilaç yazacaksınız. Çok acil durumda serum takılır, o da belki.

Bu arada saatime baktım ki, 3 saatimi hastahanede harcamışım. Yarım saat daha bekleyeyim dedim. O süre içinde de çağırmadılar. Sonuncu kez kalktım oradaki adama; “Bakın, beni 5-10 dk içinde alabilir misiniz, kesin bir cevap verin lütfen” dedim. Alamayız dedi. Almazsan alma beee şeklinde homurdandıktan sonra çıktım hastahaneden. 3.5 saat bekle bekle, sonuç sıfıra sıfır olsun. Sinirlerim de yay gibi gerildi.

Pazar olması sebebiyle bir süre de nöbetçi eczane aradım. O da teee manavkuyuda çıktı. (Otobüsle 30 dk filan) Gittim meramımı anlattım, bir iğne yapıverdiler. Sancı mancı kesildi. Bilsem baştan eczaneye giderdim ya! Tabii eczacı “bu iğneye bakma, sen doktora bir daha görünüver” dedi ama çok acil bir durum olmadıkça bir daha o hastahaneye adım atmam.

Bu da böyle bir anımdır. Herkese selam bu arada uzun bir aradan sonra.

Deniz Kıyıcı

Gelen mimlerden bir tanesi “Blogumun En Çok Neresini Seviyorum?” konulu ve bu mim daha önceleri dolaşıp banada uğramıştı ve bu mime şurada yanıt verdim. Aynı cevabı mimi bize gönderen, yeni gördüğüm bloglardan biri olan nanelimona da iletiyorum.

Bir diğer mimin konusu ise “İzmiri Anlatan Şarkı” ve bu mimi bize Barış Altun göndermiş. Düşündüm İzmir’i en iyi hangi şarkı anlatır diye aklıma ilk olarak Sezen Aksu‘nun en son albümünden İzmir’in Kızları şarkısı geldi.
[Müzik İçin Orjinal Posta Bakın]

Mimleri izmirli blog yazarlarından olan nucro ve montecitse gönderiyorum.

Kadere dayamışım sırtımı
Ne güvendiğim belli,
Ne inandığım…

Bir söz vermişim umarsız.
Ne tutacağım belli,
Ne unutacağım…

Bu karanlık hücrede sensiz
Ne sevdiğim belli,
Ne yalnızlığım…

Gökhan AĞRI