Sıkıntı, BoÅŸluk, Stres, Bir Türlü Ä°flah Olamamak…

Gecenin bir yarısı tek derdim bu, evet. Sı-kı-lı-yo-rum. Birisine saldırsam da rahatlasam Ä°ÅŸ basit deÄŸil tabii o kadar. Genel bir sıkıntı var üstümde -bilmiyorum, size de oluyor mu hiç. Yani böyle herÅŸey batıyor. Bu beyin (ki kendisi benim beynim oluyor ) artık felsefe, edebiyat okumak istemiyor, Türk Ceza Hukuku’nu araÅŸtırmaktan bıktı, kesinlikle sosyoloji ile ilgili tek bir kelime bile duymak istemiyor. (Yaram var da o konuda ) Yeni yerlere gitme isteÄŸi çok ağır basıyor bu sıralar bende. Şöyle, hiç kimse tanımasa beni, ne dediÄŸimi anlamasa, önemsemese de… Geçirsem ÅŸortumu, t-shirt’ümü üzerime, yürüsem caddeler boyu. Hatta sokakta takla filan atsam “Aaa bak bilmemkimin kızı deÄŸil mi ÅŸu? N’olmuÅŸ buna böyle? Babası da / Annesi de ne iyi insandı, yazık!” sözlerini duymasam filan… BaÅŸlıkta dediÄŸim gibi iflah olamıyorum bir türlü ben Sürekli bir yenilik, bir deÄŸiÅŸim içinde olmaktan ben yoruldum. Ama bünyem yorulmadı. Bu kadar deÄŸiÅŸimin sonu iyi deÄŸil, siz ne dersiniz? Bir dur, bir rahatla, dimi? Yok… BirÅŸeye dayanma sürem minimuma inerken, ben yenilikler peÅŸinde koÅŸmaya devam ediyorum. Bu gidiÅŸle soluÄŸu Paraguay’da alıp, rahatlıcam.