Ben Hastahaneleri Seviyorum Ama…

Hastahaneler beni sevmiyor sanırım. Hep başıma gelen hastahane facialarından sonuncusunu yaşadım bugün.

Üzerinize afiyet böbreklerimi üşütmüşüm efem. Böbrek sancısı çekenler bilir, rezalettir. Hemen kalktım hastahaneye gittim, ki zaten Ege Üniversitesi Hastahanesi yurdumun hemen önünde. Günlerden pazar olması şansızlığımın ilk noktasıydı. Poliklinikler açık değildi ve acil servis tahmin edebileceğiniz gibi dopdoluydu.

Hasta kabul kısmında girişimi yapmadılar, sağolsunlar. Ben öğrenciymişim, beni alırlarmış diğer hastaların tedavisi bitince. E ben öleyim mi o arada öğrenciyim diye?! Zaten sancıdan duramıyorum, zorla adımı bir köşeye yazdırdım ve beni anons etmelerini bekledim.

Beklerken de bir sürü insanı gözlüyorsun zaten. Çoğunun durumuna fena halde üzüldüm. Ayrıca, şansa bakın ki hasta yakınlarının cenazelerini aldığı yer ile acil servis yan yana. Bu yüzden ben beklerken (Tam 3 saat 36 dk bekledim) bir sürü cenaze çıktı, ağlayan hasta yakınları mı dersiniz, şok geçirenler mi dersiniz. Gerçekten çok üzücü bir tabloydu.

Tabii insanları gözle gözle nereye kadar? Bu arada ben de ağrıdan ölüyorum tabii. Ve acı gerçek olarak farkettiğim şey de şu ki; benden sonra gelenler bile alındılar ürolojiye. Tek tek anons yapılıyor, millet tedavi oluyor filan. Ne güzel… de… ben n’olacağım? Bir kaç kere hasta kabul masasına tekrar gittim, boş yer yok seni nasıl alalım diyip başlarından savdılar. E o kadar hasta nerede tedavi oluyor? Artı, yataklı hasta değilim ki. En fazla 5 dk muayene edip, ilaç yazacaksınız. Çok acil durumda serum takılır, o da belki.

Bu arada saatime baktım ki, 3 saatimi hastahanede harcamışım. Yarım saat daha bekleyeyim dedim. O süre içinde de çağırmadılar. Sonuncu kez kalktım oradaki adama; “Bakın, beni 5-10 dk içinde alabilir misiniz, kesin bir cevap verin lütfen” dedim. Alamayız dedi. Almazsan alma beee şeklinde homurdandıktan sonra çıktım hastahaneden. 3.5 saat bekle bekle, sonuç sıfıra sıfır olsun. Sinirlerim de yay gibi gerildi.

Pazar olması sebebiyle bir süre de nöbetçi eczane aradım. O da teee manavkuyuda çıktı. (Otobüsle 30 dk filan) Gittim meramımı anlattım, bir iğne yapıverdiler. Sancı mancı kesildi. Bilsem baştan eczaneye giderdim ya! Tabii eczacı “bu iğneye bakma, sen doktora bir daha görünüver” dedi ama çok acil bir durum olmadıkça bir daha o hastahaneye adım atmam.

Bu da böyle bir anımdır. Herkese selam bu arada uzun bir aradan sonra.