Ben Çirkinim

Suçlayamıyorum kalbimi kırıp gidenleri. Bana kalanlardan kurtulmaya bile cesaretim yok ki birilerini suçlayabileyim. Ne fotoğraflarını atabiliyorum, ne de yazdıklarını. Mesajlarını bile silemiyorum telefonumdan. Biri gelip onun yerini almadan odamdaki eşyalarına bile dokunamıyorum. Sonra da güçlü görünüp umursamıyormuş gibi davranıyorum. Oysa ki umursuyorum. Hep umursadım. Onu da, yazdıklarını da, eşyalarını da, arkadaşlarını da, ailesini de… hep umursadım.

Sonunda kaybeden ben oluyorum. Ardından kendimi kandırmaya devam edip, onun kaybettiklerini düşünüyorum. Benim kadar sevebilecek, benim kadar düşünecek, benim kadar ona aşık olabilecek kimse bulamaz diyorum. Hiç sordun mu peki o ne düşünüyor diye? Artık soruyorum. Bütün acılarla yüzleşmek için daha iyi bir fırsat bulamam sanırım.

Benim ne kadar sevdiğimin, ne kadar umursadığımın, ne kadar aşık olduğumun hiçbir önemi yok! “hayatım boyunca seninle olduğum kadar mutlu olamayacağımı biliyorum, ama içimde çözemediğim şeyler var” deyip giden kadınlar için bunların ne önemi olabilir ki?

Acı gerçeği ben çok iyi biliyorum. Uzun zamandan beri biliyorum aslında ama herkes gibi ben de görmek istemiyorum… “ben çirkinim!”

Her sabah çirkin bir adamla uyanıyorum. Pek çoğunuz gibi aynaya baktığımda çirkin bir adam görüyorum ben de. Benimle aynı pijamayı giymiş, benim gibi saçları, kaşları, gözleri… benim gibi kokuyor hatta. Aynasında çirkin adamlar ve çirkin kadınlar olan pek çok arkadaşım var. Benim arkadaşlarım da çirkin. Bazen aynama çok yakışıklı bir aktörün posterini yapıştırıyorum. Sabah kalkar kalkmaz aynanın başına geçiyorum. Vay be! Pek yakışıklıymışım. Elimi yüzümü yıkıyorum. Bakıyorum bu yıkamıyor. Tıraş oluyorum, dişlerimi fırçalıyorum. Bu aynen duruyor, hınzır hınzır sırıtıyor. Ulan ne pis adammış. Bari elini yüzünü yıkasaydın. Anlıyorum bu ben değilim…

Her yanım güzel insanlarla dolu. Hani yolda yürürken kendine baktıran güzel insanlar vardır ya. Bazen onlardan birinin arkasına takılıyorum ki ona bakarlarken bana da kaysın gözleri. En azından o hissi yaşayayım. iki adım gerisinden geliyorum… yok, bu bakmadı. Bir adım daha yaklaşıyorum… ı ıh, bu da görmedi. Yarım adım daha… beni manyak sandılar, artık sadece bana bakıyorlar!

Her ne kadar “manyaklık” ile suçlansam da aslında niyetim bu olmuyor yakın takiplerimde. Hayatım boyunca asla yaşayamayacağım bir şeyi yaşamak istiyorum sadece. Beni hiç tanımadan, içimdekileri görmeden, ne düşündüğümü, nasıl konuştuğumu, nasıl uyuduğumu, nasıl koktuğumu, nasıl baktığımı, neyi sevdiğimi, neyi sevmediğimi bilmeden bana baksınlar istiyorum.

Ben sadece sevebiliyorum. Hem de öyle çok sevebiliyorum ki tanrı bile kıskanıyordur bu bağlılığı. Sadece yapabildiğimin en iyisini yapıyorum. Hiçbir zaman gözlerimin güzelliği içinde kaybolmuyor kadınlar, ya da gür ve sarı saçlarımın içinde ellerini gezdirmeyi hayal etmiyorlar. O kaş, o burun, o dudaklar demiyor hiçbiri. Sadece sevebildiğimi gösteriyorum kadınlara. Çünkü görülecek başka hiçbir şeyim yok…

Düşünüyorum… suçlamıyorum gittiler diye. Çirkin olsam da ben bile güzellere aşık oluyorum. Sadece güzelleri böylesine muazzam sevebiliyorum. Güzellerin dünyasında bir azınlık gibi yaşıyorum aşkı. Bir kuralları var onların; bir güzel seversin, bir başka güzel gelip senin elindeki tek güzel şeyi alır ve gider.

Kuralına göre oynamak istemiyorum artık…

Bu yazıyu uludag sözlükten massattack yazmıştır.